ผู้เขียน หัวข้อ: บทที่ 9 : องค์ชายใจโหดกับการโป้ปดเลือดเย็น  (อ่าน 1060 ครั้ง)

หยางเชี่ยนอวิ๋น(ผู้แปล)

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • กระทู้: 1578
    • ดูรายละเอียด


บทที่ 9 : องค์ชายใจโหดกับการโป้ปดเลือดเย็น



ในที่สุด...ร่างกายของนางก็แข็งแรงพอที่จะสามารถออกไปจากห้องบรรทมนี่ได้แล้ว นางตื่นขึ้นมาเห็นนางกำนัลกำลังคุกเข่าหมอบอยู่กับพื้น

หยิงเยว่ใช้ข้อศอกพยุงกายขึ้น นัยน์ตางัวเงียของนางเหม่อมองนางกำนัล "ลุกขึ้น" นางเอ่ยพึมพำเบา ๆ "เจ้าอยู่ตรงนี้มานานเพียงใดแล้ว"

นางกำนัลไม่ยอมลุกขึ้น นางยังคงคุกเข่าอยู่กับพื้น นางก้มศีรษะลง สายตาจับจ้องมองบนพื้น "องค์ชายมีรับสั่งให้หม่อมฉัน และนางกำนัลอีกสี่คนคอยดูแลปรนนิบัติพระชายา ยามนี้พวกนางทั้งหมดรออยู่ข้างนอกแล้ว"

"จะให้ข้าทำอะไรกับนางกำนัลพวกนั้นกันล่ะ ? ข้าไม่มีสิ่งใดให้พวกเจ้าปรนนิบัติหรอก"

นางกำนัลหมอบลงกับพื้นวางศีรษะไว้บนมือที่วางราบกับพื้นอีกครั้ง "ได้โปรดเถิดเพคะพระชายา ให้พวกเราได้ปรนนิบัติท่านเถิด"

หยิงเยว่ถอนหายใจ นางไม่ได้สัมผัสชีวิตหรูหราเช่นนี้มาสักระยะหนึ่งแล้ว อีกทั้งในวันนี้นางยังกลายเป็นคนที่มีโลกส่วนตัวสูงไปเสียแล้ว การมีนางกำนัลถึงห้าคนเดินตามนางไปทั่วเช่นนี้ คงทำให้นางเป็นบ้าตายในไม่ช้า  "ไปบอกเขาเถิดว่า...ข้าไม่ต้องการนางกำนัล"

"ได้โปรดเถิดเพคะ..." นางกำนัลกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "องค์ชายคงจะไม่พอพระทัย หากพวกเรากลับไป เพราะท่านไม่ต้องการพวกเรา"

"เอาล่ะ...เช่นนั้นเจ้ามีสิ่งใดต้องทำก็ไปทำเถอะ" น้ำเสียงของนางฟังดูเคร่งเครียด "ข้าคงไร้ซึ่งหนทางปฏิเสธแล้ว"

นางกำนัลลุกขึ้นยืน นางเคลื่อนไหวอย่างนุ่มนวล ขณะเดียวกันสายตาของนางยังคงจับจ้องอยู่บนพื้น ราวกับว่าหากสายตาของนางประสานเข้ากับหยิงเยว่ องค์ชายจะเฉดหัวนางออกจากวัง นางเดินเลี่ยงไปทางประตู เพื่อเปิดทางให้นางกำนัลที่เหลืออยู่เข้ามาในห้อง

นางกำนัลทยอยเดินเข้ามา พร้อมด้วยถาดอาหารเช้าซึ่งเป็นโจ๊กอุ่น ๆ และถาดใส่ผลไม้หลากสีสัน

นางกำนัลคนหนึ่งเข้ามาจัดแต่งเรือนผมให้หยิงเยว่ นางหวีผม  และปักปิ่นที่งดงามประณีต ซึ่งหยิบมาจากพานเครื่องประดับตกแต่งที่นางถือมาด้วย
 
ส่วนอีกคนหนึ่งก็ไปเลือกชุดฮันฟูที่งดงามจากตู้เสื้อผ้า และเดินถือมาอย่างระมัดระวัง

"องค์ชายอยู่ที่ใด" หยิงเยว่เอ่ยถาม ขณะเฝ้าดูเหล่านางกำนัลเดินไปเดินมาภายในห้องส่วนตัวของตน

"องค์ชายกำลังร่วมโต๊ะเสวยกับฮ่องเต้ และพระอนุชาเพคะ"

"อืม..."

หัวหน้าองครักษ์ฉั่วก้าวเข้าประตูมาอย่างรวดเร็ว ร่างกายที่สง่างามของเขาลื่นไหลราวสายน้ำ กล้ามเนื้อ แขนขาของเขาเคลื่อนไหวอย่างสง่างาม และทรงพลัง เขาจึงได้รับความสนใจจากสตรีทุกคนในห้องนี้

เส้นผมของเขาขมวดเป็นมวยกลม ๆ รับกับนัยน์ตาเฉียง ๆ คู่นั้นของเขา

หัวหน้าองครักษ์ฉั่วฉานซินเป็นคนค่อนข้างรูปงามมากเลยทีเดียว ครั้นได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักที่ดังไปทั่วห้องก็ทำให้เขารู้สึกเขินอายอยู่ไม่น้อย

หยิงเยว่ทักทายเขาด้วยรอยยิ้มหยอกล้อ เห็นได้ชัดว่านางเข้าใจน้ำเสียงหัวเราะที่ดังอยู่ในห้องบรรทมขณะนี้ได้เป็นอย่างดี

"เจ้าได้ยินเสียงหัวเราะนั่นหรือไม่...ฉานซิน ?" ริมฝีปากของนางจ่ออยู่ที่ถ้วยชา "ข้าว่า...เจ้าต้องเป็นที่นิยมในหมู่สาว ๆ อย่างมากเป็นแน่"

ใบหน้าของเขาร้อนผ่าว "ได้โปรดหยุดพูดเช่นนั้นเถอะ"

“เหตุใดรึ ?"

"เพราะข้าไม่ชอบเลย"

"ยามที่เจ้าหน้าแดงดูน่ารักออกจะตาย"

"นั่น...ไม่ควรเลย ไม่ควรมีผู้ใดได้เห็นใบหน้าแดง ๆ ของหัวหน้าองครักษ์"

"แต่สาว ๆ พวกนี้ชอบมากเลยนะ... " นางยิ้มให้อย่างสดใส

นั่นยิ่งทำให้เขาเขินอาย และหน้าแดงหนักขึ้นไปอีก

"ฉานซิน...เจ้ามาทำอันใดที่นี่อีกกระนั้นหรือ ? ข้าจำได้ว่าวันก่อนหวังเจี้ยนเพิ่งดุเจ้าไปนี่"

"เอ่อ...นั่นก็ใช่..." ฉานซินถอนหายใจ ขณะที่ความทรงจำครานั้นหวนกลับคืนมาอีกครั้ง "หากแต่ครั้งนี้ เป็นองค์ชายส่งข้ามาอารักขาท่านโดยเฉพาะ"

"ฟังดูไม่เหมือนหวังเจี้ยนเลย ปกติเขามักจะหึงเจ้าอยู่เสมอนี่"

"ข้าเดาว่า องค์ชายอาจต้องการใครสักคนที่แข็งแกร่งพอจะแทนที่พระองค์ได้ ในยามที่พระองค์ไม่อาจอยู่เคียงข้างท่าน" ฉานซินกล่าวพึมพำ ขณะเดียวกันก็ถูข้างจมูกของตนเอง ท่าทางของเขาราวกับจะโอ้อวดอยู่ในที

"แข็งแกร่งกระนั้นรึ ?" นางทวนคำกล่าวของเขา พร้อมกับเลิกคิ้วตาม

"หยิงเยว่...เลิกหยอกล้อข้าเสียที ก่อนที่เราทั้งคู่จะผิดใจกัน"

หยิงเยว่หัวเราะเบา ๆ นางกินอาหารเช้าคำสุดท้าย จากนั้นก็หันไปเพลิดเพลินกับน้ำผลไม้เต็มปาก

"ใจเย็นน่า...ฉานซิน ข้าเพียงแค่สนุกกับการเห็นเจ้ากระทำตนไม่ถูก"

หยิงเยว่เดินลงมาที่โถงทางเดินพร้อมด้วยนางกำนัล และหัวหน้าองครักษ์ฉั่วที่เดินห่างจากนางเพียงครึ่งก้าว

บริเวณโถงทางเดินยังคงสับสนวุ่นวายเฉกเช่นเคย

นางสูดลมหายใจเข้าหนัก ๆ เพื่อรวบรวมสติ ขณะเดินผ่านผู้คนที่ต่างก็ก้มหัวลง   หรือไม่ก็อ้าปากค้างเมื่อเห็นนาง

การมาของนางดึงดูดความสนใจเป็นอย่างมาก ไม่มีผู้ใดรู้ว่าหวางเฟย*** กลับมาอยู่ในวังแล้ว
***หวางเฟย : ตำแหน่งพระชายาเอกในอ๋อง

"ท่านก็ดูเป็นที่นิยมไม่น้อยเลยนะ" หัวหน้าองครักษ์ฉั่วก้มลง พร้อมกับกระซิบข้างใบหูของนาง

"ข้าว่าพวกเขาคงจะไม่คิดเช่นนั้น... ข้าไม่ชอบให้คนมาสนอกสนใจเช่นนี้เลย"

"อีกไม่นาน พวกเขาก็จะคุ้นเคยกับท่านไปเอง"

"ข้าก็หวังให้เป็นเช่นนั้น"

นางรีบเดินผ่านโถงทางเดิน จากนั้นก็ผลุนผลันเข้าไปยังห้องที่ดูเป็นส่วนตัวห้องหนึ่ง ภายหลังจากที่นางเข้าห้องแล้ว นางก็ทรุดตัวพิงผนังห้อง ด้วยหัวใจที่เต้นระรัว งี่เง่าจริง ๆ นางคิด

นางควรอยู่แต่ในห้องบรรทม ที่นั่นนางสามารถมีความเป็นส่วนตัวได้ หากแต่เพราะนางเริ่มรู้สึกเบื่อ และด้วยเหตุที่นางนอนพักมาหลายวันแล้ว นางจึงจำเป็นต้องออกมายืดแข้งยืดขา ยืดกระดูกที่อ่อนแอของนางเสียบ้าง

นางกวาดตามองโดยรอบ ทันใดนั้นนางแทบจะหายใจไม่ออก

ทุกอย่างยังคงเฉกเช่นเดิม

นางน่าจะรู้ดีว่า นางโง่เง่ามากเพียงใด แน่นอนว่า ที่หวังเจี้ยนกระทำตัวเลวร้ายกับนางก็เป็นเพราะพระสนมผู้นั้น และต่อให้นางกลับมา หวังเจี้ยนก็ต้องใช้เวลาอยู่กับพระสนมคนเดิมอีกเช่นเคย

หวังเจี้ยนนั่งอยู่บนเบาะรองนั่ง โดยมีพระสนมคนโปรดของเขานั่งอยู่บนตัก สายตาของเขาจ้องมองมาที่หยิงเยว่โดยไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เลย

ดวงตาของเขาไม่ได้เบิกกว้างด้วยความโมโห ปากของเขายังคงประกบแนบกับปากของพระสนมโดยไม่กระตุกแม้เพียงนิด ไม่มีร่องรอยเย้ยหยัน ไม่มีเลย อีกทั้งเขายังไม่พยายามที่จะผลักหญิงผู้นั้นออกจากตักของตนอีกด้วย

ขณะที่หยิงเยว่ดูราวกับคนอกหัก นางไม่สามารถปกปิดอาการของตนไว้ได้ แม้ว่านางอยากจะกระทำเช่นนั้นก็ตามที เขาจ้องมองนางอย่างไร้หัวใจ ไร้ความปรานี อีกทั้งเย็นชา

สายตาของเขามองข้ามไปยังหัวหน้าองครักษ์ฉั่ว เป็นการออกคำสั่งโดยไร้ซึ่งคำกล่าว หยิงเยว่รู้สึกว่าตนกำลังโดนฉานซินลากแขน เขาพยายามพานางออกไปจากห้อง

นางไม่ขยับตัว นางไม่ถอยหนี นางยืนอยู่ที่นั่นขณะเดียวกันก็จ้องมองไปที่พระสวามีของนางกับพระสนมของเขา



***จบบท องค์ชายใจโหดกับการโป้ปดเลือดเย็น***

 

SMF spam blocked by CleanTalk