ผู้เขียน หัวข้อ: บทที่ 6 : จอมโหด  (อ่าน 1096 ครั้ง)

หยางเชี่ยนอวิ๋น(ผู้แปล)

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • กระทู้: 1578
    • ดูรายละเอียด
บทที่ 6 : จอมโหด
« เมื่อ: กันยายน 08, 2019, 10:42:31 AM »


บทที่ 6 : จอมโหด



จู่ ๆ องค์ชายหวังเจี้ยนก็ถลันเข้ามาในห้องโดยไม่มีผู้ใดทันคาดคิด เขาหยุดชะงักนิ่งอยู่ที่ประตูชั่วครู่หนึ่ง ดูเหมือนเขากำลังงงงวยว่าตนเข้ามาผิดห้องหรืออย่างไร เขาเกือบจะหันหลังกลับ และเอ่ยขอโทษที่บุกรุกเข้ามาอย่างไร้มารยาท

เสียงกระแอมเบา ๆ เข้าหูของผู้ที่กำลังอยู่ในห้องทั้งสองคน

สายตาของหวังเจี้ยนกวาดมองช้า ๆ ไล่จากหัวหน้าองครักษ์ฉั่วไปทางหยิงเยว่  จากนั้นก็เลื่อนลงมาที่ช่อดอกไม้สดที่อยู่ในมือของนาง ใคร ๆ ต่างก็รู้ดีว่าองค์ชายหวังเจี้ยนเป็นจอมโหด

"โอ้...ข้าขอโทษ...นี่ข้าเข้ามาขัดจังหวะพวกเจ้าหรือไม่"  ริมฝีปากของเขาเหยียดจนเป็นเส้นตรงบาง ๆ

เขารู้สึกไม่พอใจ ไม่พอใจอย่างยิ่ง ที่เดินเข้ามาในห้องบรรทมของตนเอง แล้วเห็นชายาของตนสนทนาอยู่กับบุรุษอื่นเพียงลำพัง

หัวหน้าองครักษ์ฉั่วครางในลำคอ ขณะเดียวกันรอยยิ้มที่ปรากฏบนริมฝีปากของหยิงเยว่ก็จางหายไปแล้ว ทั้งคู่ต่างตัวสั่นเทา

"ออกไป..." ถ้อยคำที่ปนอาการขบเขี้ยวเคี้ยวฟันขององค์ชายหวังเจี้ยน ทำให้ฉั่วฉานซินกระวีกระวาดออกไปจากห้อง โดยไม่ต้องรอให้เอ่ยกล่าวเป็นครั้งที่สอง

ขาที่แข็งแรงพาเขาก้าวยาว ๆ ออกจากประตูอย่างว่องไว เพื่อหลีกเลี่ยงสายตาราวเหล็กแหลมขององค์ชายที่จู่โจมเข้าใส่

ความตึงเครียดเริ่มลดลงทันทีที่เหลือผู้ชายเพียงคนเดียวในห้องนอน  องค์ชายหวังเจี้ยนคลายใบหน้าแข็งกร้าวราวกับหินของตนออก เขาเผยรอยยิ้มขึ้นแทนที่  ก่อนจะเดินเข้าไปหาชายา ยื่นมือออกไปคว้าดอกไม้ที่ฉั่วฉานซินมอบให้นาง จากนั้นก็แทนที่ด้วยดอกไม้ของเขาเอง

ดูเหมือนว่าเขาจะทำเฉกเช่นเดียวกันกับหัวหน้าองครักษ์ฉั่ว  โดยการแวะที่สวนข้างทาง เพื่อตัดดอกไม้มาให้นาง เพียงแต่หวังเจี้ยนรู้จักเลือกดอกไม้ที่เหมาะสม อีกทั้งยังจัดมันเข้าช่อให้ดูงดงามได้ดีกว่า

รอยยิ้มเริ่มปรากฏบนริมฝีปากของนางอีกครั้ง ขณะที่หวังเจี้ยนโยนดอกไม้ของหัวหน้าองครักษ์ฉั่วทิ้งไปในมุมอับอย่างไม่ใส่ใจ

เขานั่งลงบนขอบเตียง ด้วยท่าทีแข็งกร้าว ซึ่งนางก็คาดการณ์อารมณ์เช่นนี้ของเขาไว้แล้ว

"เขาเข้ามาทำอะไรในห้องบรรทมนี้ เหตุใดจึงต้องอยู่กับเจ้าตามลำพังกระนั้นหรือหยิงเยว่ ?" เขาเอ่ยถามด้วยเสียงแหลม ๆ น้ำเสียงของเขาฟังคล้ายกับการตำหนิ

"เขามาเพื่อขอโทษที่เกือบจะสังหารข้าเมื่อคืนนี้" หยิงเยว่ตอบกลับด้วยท่าทีแข็งกร้าวไม่แพ้กัน นางอาจจะได้รับบาดเจ็บ อีกทั้งเขาก็ยังเป็นถึงองค์ชาย ทว่านางก็ไม่ลดละ นางไม่ยอมถอยหนี  "เขาเข้ามาขอโทษที่ทำร้ายข้าโดยไม่รู้ว่าข้าเป็นใคร ขณะที่ท่านเฝ้าดูเขาเกือบจะหักคอข้าตายทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเป็นข้า" น้ำเสียงของนางเต็มเปี่ยมไปด้วยความอาฆาตแค้น

มีเพียงเสียงถอนหายใจที่ฟังคมชัด จากนั้นองค์ชายหวังเจี้ยนก็ไม่เอ่ยคำใดอีก มือของเขาวางลงบนท่อนขาของนางจากนั้นก็ลูบไล้เบา ๆ "อภัยให้กับความหึงหวงที่ไร้สติของข้าด้วย คงไม่มีผู้ใดอยากเห็นชายาของตนกับบุรุษอื่นในห้องบรรทม"

"ท่านไม่มีสิทธิ์คิดเช่นนั้น ท่านกำลังสำคัญตนผิดไปหรือไม่”

"อย่าลืมว่า... เจ้าเข้ามาที่นี่เพื่อสังหารข้า หากข้าโหดร้ายจริงเช่นที่เจ้ากล่าวมา  ข้าคงจะทำสิ่งที่เลวร้ายยิ่งไปกว่านี้ หากข้าเป็นองค์ชายองค์อื่น ป่านนี้เจ้าคงจะถูกมัดมือมัดเท้าอยู่ในเครื่องทรมานแล้ว " เขากล่าว น้ำเสียงของเขาไม่ได้ฟังดูเย็นชา หรือโกรธเกรี้ยว หากแต่เป็นการกล่าวในสิ่งที่เป็นความจริง

นางไม่เอ่ยคำใดอีก นางไม่โต้กลับ ไม่ตอบสนอง รวมถึงไม่ขยับขาเพื่อหลีกเลี่ยงสัมผัสที่อ่อนโยนนั่นด้วย

นิ้วของนางแตะกลีบดอกไม้เล่น ขณะที่ความเงียบครอบคลุมคนทั้งคู่  ความเงียบมักจะเกิดขึ้นเสมอ เวลาที่ทั้งคู่อยู่ด้วยกัน หยิงเยว่ไม่เคยเรียนรู้วิธีที่จะสนทนากับเขาอย่างจริง ๆ จัง ๆ ไม่กล้าเอ่ยปากแสดงความคิดเห็นของตน แม้กระทั่งเวลานี้  หากแต่ในยามนี้นางแข็งแกร่งขึ้นมากแล้ว และนางก็ไม่ต้องการเขาอีกต่อไป

หวังเจี้ยนถอนหายใจ เขากระพริบตาถี่ ขณะมองนางชื่นชมดอกไม้โดยไม่ใส่ใจในตัวเขา "หยิงเยว่...อย่ามัวแต่โต้ตอบกันไปมาแบบโง่ ๆ เช่นนี้เลย ที่ข้ายอมให้เจ้าเข้ามาในวัง เพียงเพราะข้าอยากให้เจ้ากลับมา มาดูนี่... " เขาก้าวยาว ๆ ไปที่ตู้เสื้อผ้า โดยที่นางไม่มีโอกาสจะเอ่ยคำทักท้วงใด ๆ
 
องค์ชายหวังเจี้ยนเปิดตู้เสื้อผ้าออก พลันชุดฮั่นฝูหลากสีสันที่ถูกแขวนไว้ก็เผยออกสู่สายตานาง

หยิงเยว่แทบอ้าปากค้าง นางไม่เคยมีเสื้อผ้างดงามหรูหราเช่นนี้นับแต่วันที่หวังเจี้ยนโยนนางออกจากวังแห่งนี้ เสื้อคลุมที่นางสวมออกไปเป็นเสื้อคลุมตัวเดียวกับที่นางสวมใส่ในช่วงสองปีที่ผ่านมา  นางต้องซักมันทุกครั้งที่นางมีโอกาสผ่านแม่น้ำหรือลำธาร

"ท่านจะให้ข้าทำเยี่ยงไรกับมันดีล่ะ ?" หยิงเยว่ขมวดคิ้ว  นางไม่เต็มใจจะยอมรับว่า นางรู้สึกปลาบปลื้มใจเพียงใดที่สวามีของนางคิดถึงนางอย่างมากมายเช่นนี้ยามเมื่อนางจากไป

"ข้าต้องการให้เจ้าสวมใส่มัน ข้าใช้เงินไปเป็นจำนวนมากกับมัน เพื่อเฝ้ารอวันที่เจ้าจะกลับมา" แล้วหวังเจี้ยนก็นิ่งเงียบไปด้วยกำลังจมอยู่กับความคิดของตนเอง

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังลอดมา "ท่านรู้ใจของข้าได้อย่างไร ว่าข้าจะกลับมา"

เขายิ้ม "อย่างไรเสียเจ้าก็ต้องกลับมา"

"ข้าก็คิดว่า ข้าต้องกลับมา” นางเอ่ยพึมพำเบา ๆ กับตนเอง

นางวางดอกไม้ลงบนขอบเตียงที่เขานั่งอยู่ จากนั้นก็หันหลังให้  "ข้า...ยังรู้สึกเจ็บมาก อีกทั้งยามนี้ยังสับสนเล็กน้อย หากท่านไม่ว่าอะไร  ก็ให้เวลาข้าคิดเรื่องนี้สักหน่อยเถิด"

หวังเจี้ยนไม่อาจซ่อนความผิดหวังของตนไว้ได้ รอยยิ้มไม่พึงใจปรากฏขึ้นบนใบหน้า เขาเป็นถึงองค์ชายย่อมไม่คุ้นเคยกับการถูกปฏิเสธ อีกทั้งเขายังคาดหวังว่านางจะโอนอ่อนผ่อนตามเขา แม้ว่าชายาของเขาจะไม่เต็มใจนักก็ตาม "เอาล่ะ...ข้าจะให้คนนำสำรับเย็นมาให้ที่นี่ และเราจะกินอาหารเย็นร่วมกันฉันสามีภรรยา"

นางยกไหล่ด้วยความขบขันกับความเพียรพยายามของเขา  บางทีวันนี้นางอาจเข้ามาในวังที่อยู่ในเอกภพคู่ขนานซึ่งแตกต่างจากชีวิตจริงของนาง และกำลังสนทนาอยู่กับสวามีคนละคนกัน "ท่านประสงค์แค่นี้ใช่หรือไม่ ? แค่ประสงค์จะเสวยอาหารเย็นร่วมกับข้า"

"ไม่...ข้าต้องการมากกว่านั้น"

นางส่ายหน้า หันหลัง แล้วโบกมือ "ขอให้โชคดีเพคะ"

เขาขมวดคิ้ว ก่อนจะจมหายไปกับความคิดของตนครู่หนึ่ง จากนั้นก็เอ่ยปากออกมาว่า “อ่า...ใช่แล้ว สิ่งที่ข้าประสงค์ก็คือราตรีนี้ ข้าต้องการบรรทมที่นี่ร่วมกับเจ้า”

เสียงหัวเราะลั่นตามมาด้วยเสียงคร่ำครวญจากความเจ็บปวด เนื่องจากซี่โครงของนางเจ็บหนักขึ้น เหตุด้วยหัวเราะแรงเกินไป

"ท่านต้องนำอาหารมาให้ข้าก่อน เพราะยามนี้ข้าหิวมาก" น้ำลายเอ่อท่วมปากของนาง ทันทีที่นางนึกถึงอาหารชั้นเลิศที่นางเคยกินในวัง "จากนั้นท่านอาจจะโชคดี และได้รับสิ่งที่ประสงค์ในราตรีนี้ ว่าแต่ท่านประสงค์จะทำสิ่งใดล่ะ ?"

"ก็ทำแบบที่สามีภรรยาเขาทำกันไง...”

"..."




***จบบท จอมโหด***

 

SMF spam blocked by CleanTalk