ผู้เขียน หัวข้อ: บทที่ 1 : องค์ชายเลือดเย็น  (อ่าน 1259 ครั้ง)

หยางเชี่ยนอวิ๋น(ผู้แปล)

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • กระทู้: 1578
    • ดูรายละเอียด
บทที่ 1 : องค์ชายเลือดเย็น
« เมื่อ: สิงหาคม 17, 2019, 04:32:29 PM »


บทที่ 1 : องค์ชายเลือดเย็น



หยิงเยว่จำได้ดีว่า ความรักที่นางมีต่อองค์ชายหวังเจี้ยนนั้นมากมายเพียงใด นางถูกกำหนดให้หมั้นหมายกับเขาตั้งแต่นางถือกำเนิด นางจึงเติบโตมาเพื่อเป็นชายาที่สมบูรณ์แบบของเขาเท่านั้น

เขาเป็นดั่งทุกสิ่งทุกอย่างของนาง หยิงเยว่รักหวังเจี้ยน และคาดหวังให้เขาเป็นเช่นที่นางวาดฝันไว้ เขาคือความรักทั้งหมดในชีวิตของนาง เป็นความรักแท้จริงของนาง และเป็นบุรุษเพียงผู้เดียวที่สามารถครอบครองหัวใจของนางได้

องค์ชายหวังเจี้ยนเองก็ชื่นชอบนางไม่ต่างกัน เขาอภิเษกสมรสกับหยิงเยว่ตอนเขาสิริอายุได้สิบแปดชันษา ขณะที่นางมีอายุสิบหกปี ครั้นอายุของนางเข้าสู่วัยสมควรออกเรือน นางก็เข้าพิธีอภิเษกสมรสกับเขาทันที นางเป็นความรักเดียวที่เขาเคยรู้จัก

นางเป็นคู่หมั้นของเขานับตั้งแต่เขาจำความได้ องค์ชายหวังเจี้ยนจึงไม่เคยปรายตามองหญิงใดอีก และไม่เคยสนใจสาวใดเลย หยิงเย่วเป็นผู้หญิงที่อ่อนหวาน อีกทั้งสมบูรณ์แบบที่สุด ควรค่าแก่การยกย่องเป็นชายาของเขา

เรื่องราวของทั้งคู่แสนจะโรแมนติก หวานชื่นราวเทพนิยายที่สมบูรณ์แบบเสียจนเลี่ยน

หนึ่งเดือนภายหลังจากพิธีอภิเษกสมรส องค์ชายเริ่มหงุดหงิด และกระสับกระส่ายโดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังพระอาทิตย์ตกดิน นับตั้งแต่มีสัมพันธ์อย่างรุนแรงในคืนเข้าหอซึ่งนับเป็นครั้งแรกของเขา เงามืดแห่งความโหดร้ายก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ แทบทุกคืน เขาต้องสะดุ้งตื่นจากการนอนหลับใหล ทั่วทั้งกายชโลมไปด้วยเหงื่อ ร่างของเขาสั่นสะท้าน เขาทรมานกับฝันร้ายของตนเอง

เขาใช้เวลาตลอดคืนที่เหลือด้วยการเดินวนเวียนไปมาอยู่ในห้อง ในขณะที่ความรู้สึกหงุดหงิดโมโหก็ยิ่งเพิ่มทวีมากขึ้นทุกวัน นั่นทำให้เขาเปลี่ยนเป็นองค์ชายที่ดุร้ายมากขึ้นเรื่อย ๆ จนทุกคนต่างก็กังวลในตัวเขา

องค์ชายเปลี่ยนเป็นคนชั่วร้าย และซาดิสต์มากขึ้นเรื่อย ๆ จนหยิงเยว่แปลกใจ ทว่านางกลับมองข้าม เหมือนคนตาบอดในรัก เพราะนี่หาใช่องค์ชายที่นางรู้จักมาแต่เล็กไม่ องค์ชายหวังเจี้ยนรักกับนางนับแต่ครั้งยังเยาว์ และนางก็รักเขามากกว่าสิ่งใดในโลก ไม่ว่าเขาจะกลายเป็นคนชั่วร้ายเลวทรามสักเพียงใดก็ตาม

เพียงไม่นาน องค์ชายเลือดเย็นก็ยกพระสนมผู้หนึ่งซึ่งมีคุณสมบัติเฉกเช่นที่เขาพึงใจขึ้นมาอยู่เคียงข้างกาย หาใช่องค์หญิงที่คู่ควรกับเขาอย่างที่ทุกคนคาดหวังไม่

องค์ชายมิต้องการมีความสัมพันธ์กับชายาอย่างหยิงเยว่อีกต่อไป สนมใหม่ของเขาทั้งสวย ทั้งเปี่ยมเสน่ห์ อีกทั้งช่างออดอ้อนเอาอกเอาใจ และตอบสนองในสิ่งที่เขาปรารถนาได้

องค์ชายหวังเจี้ยนประกาศว่า พระสนมผู้นี้ของเขา คือคนที่จะยืนเคียงข้างเขา เป็นสตรีที่เขารัก และเป็นครึ่งหนึ่งของชีวิตเขา

เรื่องนี้ทำให้หัวใจหยิงเยว่แตกสลาย นางไม่เข้าใจองค์ชายเลยแม้แต่น้อย แม้ว่าเขาจะประกาศว่าหญิงอีกคนเป็นคนที่เขารัก ทว่าเขายังคงกลับมานอนเคียงข้างนาง ร่วมรักกับนางแทบทุกคืนโดยไม่เคยสิ้นไร้เสน่หา ไม่มีผู้ใดสมควรได้รับความอบอุ่น และการปกป้องจากเขายิ่งไปกว่านาง เพราะไม่มีผู้ใดได้รับสิ่งเหล่านี้จากองค์ชายนอกจากหยิงเยว่

ไม่มีผู้ใดเลย...แม้แต่พระสนมของเขา

ท่าทางเขาเหมือนคนหมดหวัง หวาดกลัว และบางครั้งเขาก็จะกอดนางแน่นราวกับกลัวว่าเขาจะสูญเสียนางไปในชั่วพริบตา

"พี่เจี้ยน ... " นางกระซิบ...ลมหายใจของนางสัมผัสใบหูของเขา

“ไม่ต้องพูดอะไรกับข้า " องค์ชายสะบัดเสียงใส่อย่างโกรธ ๆ

หยิงเยว่โอบแขนของนางรอบคอของเขาอย่างคุ้นเคย

สิ่งนี้ทำให้องค์ชายตะคอกออกมาด้วยความกริ้ว  เขาดึงแขนของนางออกจากนั้นก็พลิกร่างของนางให้อยู่เบื้องล่างเขา

คลื่นความหวาดกลัวแผ่กระจายไปทั่วร่างของนาง อาการสั่นเทาด้วยความตกใจกลัวเริ่มรุนแรงขึ้น ขณะอยู่ภายใต้ร่างของเขา

"พี่เจี้ยน ?" นางกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว

"ข้าบอกเจ้าแล้วอย่างไร ว่าอย่าแตะต้องตัวข้า !" เขาคำรามออกมาเบา ๆ ฟันเรียงเป็นแถวงดงามของเขากัดหมับลงบนลำคอของนาง ราวกับเขาจะกัดกระชากคอของนางแรง ๆ ได้ทุกเมื่อ

"ข้าบอกเจ้าแล้วว่า อย่าเอ่ยคำใดกับข้า อย่าแตะต้องตัวข้า ห้ามทำสิ่งใดทั้งนั้น ที่ข้ามาที่นี่ มานอนร่วมเตียง และให้ความอบอุ่นกับเจ้าทุกคืน ก็เพียงเพื่อปกป้องเจ้า ข้ามาทำหน้าที่สวามีของข้า ข้าให้อาภรณ์ อีกทั้งนางกำนัลแก่เจ้า เจ้ามิต้องกระทำสิ่งใด เว้นแต่สิ่งที่ข้าบอกให้เจ้าทำ ! "

หยิงเยว่ตัวสั่น  นางไม่อาจระงับเสียงหอบสะอื้นของตนได้ นางเริ่มร้องไห้แล้ว

"หยุดร้องไห้ !" เขาดุ

นั่นยิ่งทำให้นางร้องไห้หนักยิ่งขึ้น


สิ่งนี้ทำให้องค์ชายยิ่งพลุ่งพล่าน ดวงเนตรของเขาดุดันด้วยความกริ้ว

"ข้าบอกให้เจ้าหยุดร้องไห้ มิได้ยินกระนั้นหรือ ?  หากมีผู้ใดได้ยินเสียงร้องไห้ของเจ้า พวกเขาย่อมต้องคิดว่าข้าทำอะไรเจ้า เพราะข้าอยู่ที่นี่ร่วมกับเจ้า !"

เสียงสะอื้นฮัก ๆ ของนางดังขึ้นเรื่อย ๆ นางไม่เคยร้องไห้หนักเช่นนี้มาก่อน

"เหตุใดท่านถึงใจร้ายกับข้านัก ?"

"หยุดร้องไห้ !" เขาดุอีกครั้ง  "นี่หาใช่การทะเลาะกันของคู่รักไม่ !"

ทว่าหยิงเยว่ไม่สามารถหยุดได้ นางยังคงสะอึกสะอื้นไม่หยุด ลมหายใจของนางขาดเป็นห้วง ๆ นางกำลังทุกข์ทรมาน หัวใจของนางแตกสลาย นางจึงยังคงร้องไห้ไม่หยุด

การตกหลุมรักองค์ชายเลือดเย็นผู้นี้ ทำให้นางเจ็บปวดมาก กระทั่งมิอาจหยุดร้องไห้ได้

พระพักตร์ขององค์ชายผู้บ้าคลั่งก็ยิ่งบิดเบี้ยวด้วยความโกรธา เขาลากหยิงเยว่ลงจากแท่นบรรทมแม้จะเป็นยามวิกาล เขาพานางไปยังลาน และโยนนางออกจากวังโดยไร้ซึ่งคำอธิบายใด ๆ

"ออกไปจากที่นี่ซะ !" เขาตะคอก "ข้ามิอยากเห็นหน้าเจ้าอีก !"

นางอ้าปากค้าง พยายามพยุงร่างของตนเองขึ้น เสื้อผ้าของนางสกปรกเปรอะเปื้อนไปด้วยดิน อีกทั้งฉีกขาดจากการถูกลากถูลู่ถูกัง

หยิงเยว่เช็ดน้ำตาออกจากใบหน้า ก่อนจะหันหลังเดินออกนอกประตูวัง

นางจะร้องไห้ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย

ในเวลาเพียงสองปีของการอภิเษกสมรสระหว่างคนทั้งคู่ องค์ชายก็โยนนางออกจากชีวิต ออกจากวังของเขา โดยที่นางมิรู้ว่าเกิดจากเหตุใด นางจำยอมรับชะตาชีวิตที่น่าหดหู่ของตนเอง



***จบตอน องค์ชายเลือดเย็น***


 

SMF spam blocked by CleanTalk