ผู้เขียน หัวข้อ: ตอนที่ 34 ไม่ดูแผล รักษาได้ไหม?  (อ่าน 761 ครั้ง)

น้องหญิงน้อย (ผู้แปล)

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • กระทู้: 1488
    • ดูรายละเอียด
ตอนที่ 34 ไม่ดูแผล รักษาได้ไหม?
« เมื่อ: ธันวาคม 29, 2018, 12:13:03 PM »


ตอนที่ 34 ไม่ดูแผล รักษาได้ไหม?



*เจียงจวิน คือตำแหน่งแม่ทัพ
*เปิ่นหวาง คือคำเรียกแทนตนเองของท่านอ๋อง

“คุณพ่อ….คุณปู่….” หยาดน้ำตาไหลร่วงจากขอบตา พิษไข้สูงทำให้นางเริ่มมีอาการเพ้อ นางซุกหน้าลงกับซอกคอท่านอ๋องหนุ่ม “กอดข้าที….หนาวเหลือเกิน…….อยากกลับบ้าน พากลับที…..”

หลิวจ่งเทียนมิรู้จะทำเช่นไรให้นางรู้สึกอบอุ่นยิ่งขึ้น เขาจึงปลดอาภรณ์ของตนรั้งร่างเนียนละเอียดของชีชีกดแนบเข้ากับกายตนก่อนจะนำอาภรณ์นั้นห่อหุ้มกายนางไว้ สาวน้อยในอ้อมแขนดูจะรู้สึกอบอุ่นขึ้นจึงมิได้ส่งเสียงพึมพำใด  ทั้งสองต่างโอบกอดกัน และกันอย่างแน่นเหนียว กระทั่งที่สุดชีชีจึงดำดิ่งลงสู่ห้วงนิทราอันล้ำลึก

เสียงหัวใจของชายหนุ่มเต้นแรง เขาพยายามข่มห้ามแรงปรารถนาล้ำลึกภายในใจอย่างหนักหน่วง เพียรพยายามอย่างที่สุดเพื่อเบี่ยงเบนความคิดออกจากห้วงราคะที่รุมเร้า  เมื่อหวนนึกถึงบรรดาสตรีทั้งหลายที่ทอดกายลงสู่อ้อมอกเขา หากทว่าเขากลับไม่เคยรู้สึกถูกรุมเร้าด้วยเพลิงตัณหาถึงเพียงนี้ นี่หากชีชีมิได้รับบาดเจ็บ เขาคงรวบหัวรวบหางนางให้กลายเป็นผู้หญิงของเขาไปแล้ว

ข้อดีของกระโจมซุยงหนูหลังนี้คือมีฉากปิดกั้นภายในอีกชั้นอย่างมิดชิดโดยรอบ มิเช่นนั้นความคงแตกไปถึงพวกทหาร ถึงตอนนั้นจะให้เขาสรรหาถ้อยคำใดมาอธิบายเรื่องนี้ย่อมไร้ประโยชน์ หลิวจ่งเทียนสั่งทหารให้นำสำรับส่งไว้ส่วนนอกฉากกั้น  ส่วนเหล่าทหารที่อยากมาเยี่ยมชีชีล้วนถูกสกัดให้อยู่รอบริเวณด้านนอก

นอกจากช่วงพานางดื่มน้ำ กินอาหารแล้ว หลิวจ่งเทียนจะคอยโอบกอดนางไว้เพื่อมอบความอบอุ่นให้ตลอดเวลา เขาจะเฝ้าดูแลจัดสรรทุกสิ่งที่จำเป็นให้แก่นางด้วยตนเอง วันคืนเช่นนี้หาได้นำพาความทรมานมาสู่เว่ยชีชีแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น เมื่อหลิวจ่งเทียนเองก็รู้สึกทรมานทั้งร่างกาย และสภาพจิตใจ ไม่มีแม้เสี้ยวนาทีเดียวที่เขาจะรู้สึกผ่อนคลายหรือคลายใจลงได้เมื่อในหัวของเขามีเพียงภาพร่างที่แตกสลายของสตรีในอ้อมแขน

ที่สุด ท่านหมอก็มาถึง ทว่าเว่ยชีชียังคงหลับใหลมิได้สติ

อู๋จงอวี้ก็ติดตามมาด้วยเช่นกัน เมื่อการศึกมีชัย ย่อมไร้เหตุผลที่เขาจะไม่มาชมภาพฉากแห่งชัยชนะกลางทะเลทราย แน่นอนว่าเขาย่อมต้องมาทำหน้าที่ผู้ตรวจการทัพให้เสร็จสิ้นสมบูรณ์

 
ทว่าเขากลับไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าพบท่านอ๋องสามหลิวจ่งเทียน เมื่อกระโจมของท่านอ๋องเปิดรับเพียงหมอทหารผู้เดียวเท่านั้น

แท้จริงเกิดเรื่องใดขึ้นกันแน่? อู๋จงอวี้เริ่มมีข้อกังขา

เหตุใดท่านอ๋องสามจึงไม่ให้ผู้ใดเข้าไปในกระโจม? อู๋จงอวี้รั้งรออยู่ด้านนอกโดยไม่ยอมหลีกจากไปไหน ท่านอ๋องสามต้องมีเรื่องปิดบังเป็นแน่

ทั้งจะดีเยี่ยมหากท่านอ๋องสามสร้างเรื่องใหญ่จริง เขาจะรีบกลับไปกราบทูลฝ่าบาทในทันที

เมื่อหลิวจ่งเทียนพบหมอทหาร ใบหน้าของเขาเปี่ยมด้วยความหวังราวได้เห็นผู้ช่วยชีวิต “ชีเจียงจวิน*ยังมิรู้สึกตัว ยามนี้มีไข้สูง ท่านต้องช่วยเขาให้ได้!”

“ขอกระหม่อมดูบาดแผลหน่อยพ่ะย่ะค่ะ” ท่านหมอเดินเข้ามาดูอาการผู้ป่วยอย่างไม่รอช้า

“มิได้!” อีกฝ่ายเข้ามาขวางด้วยท่าทีกระฟัดกระเฟียด

ท่านหมอย่อมมิกล้าขัดคำสั่งท่านอ๋องจึงทำได้เพียงยืนตัวสั่นมองอีกฝ่ายอย่างวางตนมิถูก “ท่านอ๋อง หากมิให้กระหม่อมดูอาการเช่นนั้นจะรักษาได้เยี่ยงไร? กระหม่อมมิอาจทราบได้กระทั่งว่านี่คือพิษชนิดไหน! แม้กำลังของพิษจะลดทอนลงไปบ้างแล้ว ทว่าจากสีผิวของชีเจียงจวินย่อมบ่งชี้ชัดว่ายังคงมีพิษหลงเหลือตกค้าง!”

“เรื่องนี้!” เขาลากตัวท่านหมอเข้าไปคุยที่มุมกระโจม “ยังพอจะมีหนทางตรวจด้วยวิธีอื่นใดหรือไม่?”

“พิษอาจแทรกซึมเข้าสู่กระแสโลหิต แต่หากกระหม่อมจะทำการรักษาย่อมต้องได้เห็นบาดแผล ท่านอ๋อง พวกเราล้วนเป็นบุรุษทั้งสิ้น ยังจะต้องเกรงสิ่งใดเล่าพ่ะย่ะค่ะ?”

เห็นทีจะหมดหนทางแล้วจริงๆ “เปิ่นหวาง*จะบอกเจ้าก็ได้ หากเจ้ากล้าแพร่งพรายเรื่องนี้ เปิ่นหวางจะกุดศีรษะเจ้าอย่างแน่นอน!”

ท่านหมอหวาดกลัวจนหน้าซีดเผือดทั่วร่างสั่นสะท้าน “กระหม่อมมิกล้า!”

“ชีเจียงจวิน …….เป็นสตรีเพศ”

“หา!ท่านอ๋อง!” ท่านหมอทรุดลงนั่งคุกเข่าในทันที “กระหม่อมมิอาจรักษาได้ ศีรษะกระหม่อมเห็นจะรักษาไว้มิได้! โปรดเมตตากระหม่อมด้วยเถิดท่านอ๋อง!”

“หากเจ้ามิยอมรักษา เปิ่นหวางจะตัดศีรษะเจ้าเสียแต่ยามนี้ เจ้าจะได้ติดตามชีเจียงจวินไปยมโลกเสียด้วยเลย!” พร้อมกันนั้นเขาก็ลากกระบี่ขึ้นมา ท่านหมอหวาดกลัวจนทรุดลงไปกองกับพื้น เห็นทีครานี้ เขาคงต้องให้การรักษาอย่างแน่แท้

ท่านหมอทหารตรวจดูบาดแผลของชีชีอย่างเก้ๆ กังๆก่อนจะลงมือเขียนใบสั่งยา ควักสมุนไพรโอสถออกจากกล่องโอสถ ทั้งยังแนะนำการดูแลชีชีให้แก่ท่านอ๋องหนุ่ม การให้การรักษาภายใต้สายตาอันน่ากลัวของท่านอ๋องสามนั้นแสนอึดอัดลำบากใจ หยาดเหงื่อของท่านหมอเย็นเยียบไหลหลั่งเป็นสาย ที่สุดการรักษาก็เสร็จสิ้น เขารีบตะกายออกมาจากกระโจมในทันที

เหตุใดเขาจึงซวยถึงเพียงนี้ นี่นับเป็นเรื่องใหญ่ยิ่ง ถือเป็นความผิดมหันต์ที่ล่วงรู้ ทว่ากลับไม่รายงานขึ้นไปยังเบื้องบน หากมีผู้ล่วงรู้ว่าชีเจียงจวินคืออิสตรี ชีวิตเขาคงไม่มีวันได้อยู่อย่างสงบสุขอีกต่อไป ยังดีที่มีท่านอ๋องเป็นผู้รับรองความปลอดภัย เช่นนั้นเขาจึงค่อยคลายใจ เพียงฝ่าเท้าก้าวล่วงกระโจมใหญ่ออกมาได้ ท่านหมอก็ถูกอู๋จงอวี้ลากตัวไปในทันที

อู๋จงอวี้นั่งเก้าอี้หรี่ตามองท่านหมอทหารก่อนจะคาดคั้นถาม
“เหตุใดท่านอ๋องสามจึงดูมีลับลมคมในเช่นนี้? ท่านเห็นสิ่งใดมา?”




***จบตอน ไม่ดูแผล รักษาได้ไหม?***
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: ธันวาคม 01, 2019, 09:42:46 PM โดย หยางเชี่ยนอวิ๋น(ผู้แปล) »

 

SMF spam blocked by CleanTalk