ผู้เขียน หัวข้อ: ตอนที 9 หาบเข้าไป! น้ำน่ะ!  (อ่าน 1338 ครั้ง)

น้องหญิงน้อย (ผู้แปล)

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • กระทู้: 1488
    • ดูรายละเอียด
ตอนที 9 หาบเข้าไป! น้ำน่ะ!
« เมื่อ: สิงหาคม 21, 2018, 05:41:17 AM »


ตอนที 9 หาบเข้าไป! น้ำน่ะ!



ชีชีมาถึงริมน้ำ สายน้ำช่างสะอาดใสน่าอาบ ทัศนียภาพเบื้องหน้าช่างงดงามจนอยากกระโจนลงดำผุดดำว่ายให้ชื่นใจ หากแต่คงเป็นได้แค่ในฝัน เมื่อทั้งค่ายพักทหารมีเพียงบุรุษเพศ ย่อมเป็นการไม่สะดวกอย่างยิ่ง อีกทั้งยามนี้ เธอมาเพื่อตักน้ำอาบให้ท่านอ๋องขี้เก๊ก ย่อมไม่ใช่เวลาอันสมควร

ท่านรองหลิวผ่านมาทางแม่น้ำพร้อมกลุ่มทหารจำนวนมาก เสียงนายทหารผู้น้อยร้องตะโกนลั่น “เฮ้ เว่ยชีชี ไยไม่กระโดดน้ำอาบเล่า!”

“สงสัยตูดจะบานเป็นบุปผาอยู่กระมัง จะอาบน้ำได้อย่างไรเล่า ฮ่าฮ่าฮ่า….” ทหารที่เหลือต่างพากันร่วมประสมโรง

“จริง! จริง!”

หญิงสาวพยายามสะกัดกั้นความโกรธ เธอยกถังไม้จุ่มลงตักน้ำ นายทหารอีกคนก็ปราดเข้ามาชะโงกดูน้ำในถัง

“ทีอาละวาดฟาดหางล่ะเก่งนัก ถุย! ยามนี้กลับมานั่งตักน้ำทีละครึ่งถังราวกับอิสตรี!”

“หากมันเป็นสตรีนี่สงสัยจะเรื่องใหญ่ รูปร่างหน้าตาเช่นนี้เห็นทีจะออกเรือนไปมิได้ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”

ชีชีกระแทกถังน้ำลงพื้น พาดฝ่าเท้าขึ้นทับด้านบนส่งสายตาเขียวปั้ดใส่กลุ่มทหารที่มากับรองผู้บัญชาการ หากพวกมันยังตามตอแยเธอมิเลิก เธอจะอัดพวกมันให้น่วมจริงๆ สิเอ้า! กะอีแค่ถูกโบยอีก 20 ไม้จะเป็นไรไป?

“พอแล้วๆ อย่าก่อเรื่องกันอีก ไปได้แล้ว!” รองผู้บัญชาการเห็นว่าพวกทหารเริ่มจะทำเกินไป ทั้งก็เกรงว่าเจ้าพวกนี้จะหาเรื่องปวดหัวมาให้อีก ยิ่งหากไปกวนประสาทเว่ยชีชีจนลงไม้ลงมือถึงขั้นต้องรับทัณฑ์โบยอีก 20 ไม้ ก้นเจ้าหมอนี่คงพังยับเป็นแน่!

เมื่อท่านรองหลิวพากลุ่มทหารเดินจากไป ถังไม้ในมือชีชีก็ลอยละลิ่วน้ำสาสาดกระเซ็นติดตามไปด้วยแรงเตะของหญิงสาว น่าชังนัก น่าชังที่สุด น่าจะซัดมันให้หมอบให้หายหงุดหงิดสักครา หากทว่าเพราะถ้อยคำขู่ของหลิวจ่งเทียนจึงทำให้เธอต้องเก็บกลั้นความโกรธเกรี้ยวไว้ คำกล่าวนั้นคล้ายมิใช่เพียงคำขู่

ชีชีเดินไปเดินมา ประเดี๋ยวเข้า ประเดี๋ยวออกนับครั้งไม่ถ้วน เหน็ดเหนื่อยจนหยาดเหงื่อโทรมกาย หญิงสาวลงนั่งหอบอย่างสมดสภาพอยู่ข้างถังไม้พลางจ้องมองหลิวจ่งเทียนผู้ยังคงนั่งอ่านตำราอยู่บนโต๊ะหนังสือด้วยความรำคาญ คนผู้นี้เห็นทีจะเป็นพวกบ้องตื้น หรืออาจใช้คำกำจัดความว่า “เลือดเย็นไร้หัวใจ” เอ….รึว่า “ไร้มนุษยธรรม” น่าจะเหมาะกว่า

“เสร็จแล้ว! น้ำอุ่นกำลังดีแล้ว!” ยามนี้ชีชีปวดเมื่อยจนหลังแทบหัก หญิงสาวลงคลานราวมีสี่ขากลับไปยังมุมสงบของตน กำลังจะเอาพุงพาดพื้นลงพักกาย เสียงฝีเท้าพลันดังขึ้นจากด้านนอก ท่านแม่ทัพอาวุโสผู้หนึ่งก้าวเข้ามาในกระโจม

“ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ ซุ่มโจมตีค่ายซุยงหนูคืนนี้ กระหม่อมคิดว่าพระองค์มิต้องเสด็จไปด้วยองค์เองจะดีกว่านะพ่ะย่ะค่ะ!”

“เปิ่นหวาง*ตัดสินใจแล้ว!”

“ท่านอ๋อง!” แม่ทัพอาวุโสผู้นั้นยังคงไม่วางใจ เขาพยายามเกลี้ยกล่อมหลิวจ่งเทียนให้เปลี่ยนใจ

ท่านอ๋องหนุ่มเดินมาที่กลางกระโจมก่อนจะผลุบจากไป ชีชีมิรู้จริงๆ ว่าพวกเขาพูดคุยเรื่องใดกันอยู่……

ผ่านไปประมาณ 2 อี๋เค่อ* หลิวจ่งเทียนจึงกลับมา เมื่อเขาเดินตรงมายังถังไม้สำหรับแช่กายด้านหลังฉากบังตา เขายกมือขึ้นจุ่มสัมผัสผิวน้ำชายหนุ่มกลับต้องนิ่วหน้า
*1 อี๋เค่อ คือ 15 นาที 2 อี๋เค่อ คือ 30 นาที

“น้ำเย็นแล้ว ไปเปลี่ยนมา!” จากนั้นเขาก็เดินกลับไปยังโต๊ะหนังสือ และอ่านตำราต่อ

ชีชีเขม่นตาจ้องอีกฝ่ายด้วยความหงุดหงิดหัวเสีย กว่าจะกลับมาก็ผ่านไปตั้ง 2 อี๋เค่อแล้วจะไม่ใด้น้ำเย็นได้อย่างไรเล่า เป็นท่านอ๋องนี่แสนจะสุขสบายเสียเหลือเกิน อยากทำสิ่งใดก็ล้วนกระทำได้ ทั้งยังเปี่ยมอำนาจบารมี มั่งคั่งภูมิฐานเสียยิ่งกว่าเว่ยชีชีผู้รับสืบทอดมรดกต่อจากต้นตระกูลด้วยซ้ำ

เว่ยชีชีตะเกียกตะกายดันร่างขึ้นมาพลางหันไปมองค้อนท่านอ๋องหนุ่มอีกที นอกจากอ่านหนังสือ กรำสงครามแล้ว คนผู้นี้จะทำอันใดได้? ดูๆ ไปแล้ว นอกจากสองเรื่องนี้ คนผู้นี้ก็แค่มีชีวิตอยู่ไปวันๆ มีชีวิตเรื่อยเฉื่อยไปเรื่อยเท่านั้น

เฮ้อ แต่จะอย่างไรก็ต้องไปเปลี่ยนน้ำเสียก่อน ทันทีที่ถังน้ำใบสุดท้ายถูกลากเข้ามาด้านใน เรี่ยวแรงในกายของหญิงสาวก็แทบเหือดแห้ง หยาดเหงื่อเม็ดเป้งร่วงผล็อยลงจากหน้าผากแสดงให้เห็นถึงความอ่อนล้าสิ้นแรง เธอยกถังน้ำกระแทกใส่อ่างไม้แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนถึงความไม่สบอารมณ์ที่ถูกบังคับ

หลิวจ่งเทียนเดินมายังอ่างไม้ ยกมือขึ้นสัมผัสผิวน้ำ ทันทีที่ชักฝ่ามือกลับคืน นายทหารผู้หนึ่งกลับวิ่งหน้าตาเลิ่กลั่กเข้ามา “รายงานท่านอ๋อง เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ ท่านแม่ทัพชือกำลังรอคำสั่งอยู่พ่ะย่ะค่ะ”

ท่านอ๋องหนุ่มขมวดคิ้วเข้มรีบรุดออกไปในทันที เวยชีชีผู้น่าสงสารเดินเข้ามายังถังอาบ บ้าชะมัด! นี่คงไม่ต้องให้เปลี่ยนน้ำกันอีกรอบใช่ไหม?

และเป็นดังที่คาด นายทหารผู้น้อยคนนั้นวิ่งพรวดเข้ามาด้านในก่อนเอ่ยปาก “เว่ยชีชี คำสั่งท่านอ๋องให้เจ้าเปลี่ยนน้ำด้วย อีก 2 อี๋เค่อ พระองค์จะกลับมาชำระพระวรกาย”

ชีชีทำตาขวางใส่โต๊ะทำงานที่ยามนี้ไม่มีร่างของหลิวจ่งเทียนนั่งอ่านตำราอยู่ ในหัวจินตนาการเห็นภาพอ๋องขี้เต๊ะผู้นั้นนั่งยิ้มเยาะใส่เธอ ไยต้องทนด้วย? หญิงสาวกระทืบเท้าปึงปังพลางก้มลงดูน้ำใสสะอาดในอ่างอาบ หาบน้ำกลับไปกลับมาหลายรอบเช่นนี้มิใช่เรื่องง่าย หลิวจ่งเทียนผู้นั้นสมองมีปัญหาใช่ไหมนี่

อีก 2 อี๋เค่อผ่านไป ชีชีก็เปลี่ยนน้ำในอ่างเสร็จเรียบร้อย หากทว่านอกกระโจมกลับยังคงเงียบสงัด ท่านอ๋องผู้นั้นยังไม่กลับมาล่ะหรือ? หลิวจ่งเทียน เจ้าคนบ้า! เธอ, ชีชี จะบ้าตายกับคนผู้นี้แล้ว!

สองแขนล้าหมดแรงจนสั่นเทา กระทั่งยกถังไม้เปล่ายังแทบไม่ไหว กระนั้นกลับต้องมาหาบน้ำเปลี่ยน ความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าทำให้ชีชีนั่งจินตนาการไปว่า ท่านอ๋องหน้าเย็นผู้นั้นกลับมาแล้ว และทันทีที่ฝ่ามือของเขาสัมผัสผิวน้ำ แน่นอนว่า สิ่งที่หลุดออกจากปากนั้นคือ “เปลี่ยนน้ำ!

สุดจะทนแล้ว! ชีชีตัดสินใจจะหนีไปจากที่นี้ เธอไม่ต้องการอยู่ในค่ายทหารบ้าๆ นี่อีกแล้ว ให้มีชีวิตอยู่เช่นนี้แค่เพียงวันเดียวก็มิอาจทน เมื่อใคร่ครวญจนถ้วนถี่ดีแล้ว หญิงสาวยกเป้ขึ้นสะพายหลังยกมือขึ้นจับบั้นท้ายงาม เจ้าอ๋องตุ๋ย! ถึงกับกล้าสั่งลงโทษเธอ ทั้งยังสั่งให้เปลี่ยนน้ำไปมาถึงสามครา หากสามารถหาทางกลับคืนไปสู่โลกยุคปัจจุบัน และมีโอกาสหวนคืนมาที่นี่อีกครา แม่จะแบกบาซูก้าหอบแม๊กนั่มพกปืนกลมากระหน่ำยิงเสียให้พรุนไปทั้งตัว!

*เปิ่นหวาง คำเรียกแทนตนเองของท่านอ๋อง แปลว่า ข้า
*1 อี๋เค่อคือ 15 นาที 2 อี๋เค่อคือ 30 นาที




***จบตอน หาบเข้าไป! น้ำน่ะ!***

 

SMF spam blocked by CleanTalk