ผู้เขียน หัวข้อ: พระไตรปิฎกเล่มที่ ๒๑ พระสุตตันตปิฎก ๑๓  (อ่าน 348 ครั้ง)

admin

  • Administrator
  • Full Member
  • *****
  • กระทู้: 188
    • ดูรายละเอียด
ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้น
 ซึ่งเป็นผู้ไกลจากกิเลส ตรัสรู้ชอบได้โดยพระองค์เอง




พระไตรปิฎกเล่มที่ ๒๑ พระสุตตันตปิฎก ๑๓

เล่มนี้ยังเป็นไฟล์เสียง ยังไม่ได้ขึ้น youtube นะคะ


ตอนที่ ๑ .ภัณฑคามวรรค ความเพียรที่ไร้ประโยชน์และมีประโยชน์ หน้า ๑-๑๙ 
ตอนที่ ๒ จรวรรค การเดิน นั่ง นอน ที่ไม่ดับวิตก ได้ชื่อว่าย่อหย่อน มิใช่ความเพียร หน้า ๒๐-๓๒
ตอนที่ ๓ อุรุเวลวรรค หน้า ๓๓-๔๙
ตอนที่ ๔ จักกวรรค โทนพราหมณ์เดินตามรอยพระธรรมจักรใต้พระบาทพุทธองค์ หน้า ๕๐-๖๗
ตอนที่ ๕ โรหิสตัสสวรรค การเจิรญสมาธิเพื่อให้ได้ญาณทัศนะ เพื่อให้ได้สติ และเพื่อให้ถึงความสิ้นอาสาวะเป็นเช่นไร หน้า ๖๘-๘๓



เนื้อหาในแต่ละตอน

ตอนที่ ๑ พระพุทธองค์ตรัสโต้ตอบกับพราหมณ์ เมื่อพราหมณ์มีความเพียรที่ไร้ประโยชน์ เพราะมิอาจเปลี่ยนแปลงกรรม มิอาจเปลี่ยนทุกข์ให้เป็นสุขได้ แต่ความเพียรของพระพุทธองค์มีฌานและความสิ้นทุกข์เป็นผล
ความเชื่อของพราหมณ์ว่าทุกข์จะดับได้ด้วยพระอินทร์และสิ่งต่างๆบันดาล แต่พระพุทธองค์ทรงแสดงเหตุเกิดแห่งความทุกข์ซึ่งเมื่อดับต้นเหตุเหล่านั้นแล้ว ความทุกข์ย่อมสงบระงับได้จริง


ตอนที่ ๒และ ๓ เป็นพระสูตรว่าด้วยความเพียร ภิกษุผู้เดิน หรือนั่ง อยู่ในอิริยาบถต่างๆแต่ไม่ดับวิตกชื่อว่าย่อหย่อนไม่มีความเพียร ส่วนภิกษุผู้ดับวิตกทั้งสามในทุกอิริยาบถจึงชื่อว่ามีความเพียร และความสันโดษของภิกษุได้ขื่อว่าอริยวงศ์

ตอนที่ ๔ โสณพราหมณ์เดินตามรอยพระธรรมจักรซึ่งอยู่ในรอยเท้าของพระพุทธองค์จนได้พบและได้สนทนาธรรมกับพระพุทธองค์


ตอนที่ ๕ ทรงแสดงการปฏิบัติเพื่อให้ได้ผลที่แตกต่าง ผู้ปรารถนาญาณทัศนะให้เจริญความผ่องใส ผู้ต้องการสติให้กำหนดรู้วิตกและเวทนา ส่วนผู้ต้องการสิ้นอาสวะให้รู้ยิ่งและทำลายความยึดมั่นในกองขันธ์และอุปาทาน[/size]
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กันยายน 06, 2018, 06:05:33 PM โดย admin »

 

SMF spam blocked by CleanTalk